ساقی آن دم که دو دستش به می ناب رسید        قلبش   از  لعل  تَرَک خورده دلدار تپید

گرهِ   دست  از  آن   جامِ    لبالب   بگشود        ارغوان مِی  ز میان گره از دست چکید

چو  گل روی صنم غرق عرق دید آن  یار        مشک بر آب زد ازآب روان دست کشید

عزم بر آمدن از نهر به  خشکی  می داشت       چو  فرا آب  آمد  نهر  بر  او  می لرزید

از چپ و راست سوی یار،تَف وتیروسنان       مشک  بر دوش فکند و ره  پیکار  گزید

باره   میراند  چنان   باد   میان  دل   دشت       از  لَهیب   سُم   اسبش   دل  کفار   درید

در  دل  دشت جنون    «قامت بالنده عشق»       یک  نفس راند و نفسهای حریفانش برید

ناگه  از  لشگر   کفار  خدنگی   پی ِ   کار       چشم آن یارنشان کرد و به چشمانش خلید

اوج عشق است ووصال است،بهنگام فرود       «یا اَخا اَدرِک اَخا» گفت و به دلدار رسید