روزی که درجام شفق مُل کرد خورشید       بر خشک چوب نیزه ها گل کرد خورشید

شید  و شفق را چون صدف در آب دیدم       خورشید  را  بر  نیزه گویی خواب  دیدیم

خورشید را بر نیزه ؟آری اینچنین  است      خورشید  را  بر نیزه دیدن سهمگین  است

بر صخره از سیب زَنَخ  بَر میتوان  دید       خورشید  را  بر نیزه   کم تر میتوان   دید

 

*

در جام من می پیش تر کن ساقی امشب        با  من مدارا   بیشتر   کن  ساقی   امشب

بر    آبخورد    آخر    مقدم    تشنگانند        می ده    حریفانم    صبوری    می توانند

این  تازه  رویان  کهنه  رندان زمین اند       با    نا شکیبایان   صبوری    را   قرینند

من  صحبت شب  تا سُحُوری  کی توانم       من  زخم  دارم  من  صبوری کی    توانم

تسکین ظلمت  شهر کوران را مبارک !       ساقی ! سلامت این  صبوران را  مبارک

من   زخمهای   کهنه  دارم    بی شکیبم        من   گرچه   اینجا   آشیان   دارم   غریبم

من  با  صبوری  کینه ی  دیرینه   دارم        من   زخم   داغ   آدم    اندر  سینه   دارم

من   زخم  دار   تیغ  قابیلم  ،  برادر  !         میراث   خوار   رنج   هابیلم  ،  برادر !

یوسف  مرا  فرزند  مادر  بود  در  چاه        یحیی  ،  مرا  یحیی  برادر  بود  در چاه

از  نیل  با  موسی   بیابان   گرد   بودم         بر دار   با  عیسی  شریک   درد   بودم

من   با   محمد  از  یتیمی   عهد    کردم        با   عاشقی  میثاق  خون  در  مهد  کردم

بر   ثَور   شب  با عنکبوتان  می  تنیدم        در  چاه   کوفه   وای    حیدر  می شنیدم

بر  ریگ  صحرا با  اباذر  پویه   کردم       عمّاروش   چون   ابر و دریا مویه  کردم

تاوان   مستی   همچو  اَشتَر  باز  راندم        با    میثم   از   معراج دار  آواز   خواندم

من   تلخی   صبر   خدا  در  جام   دارم        صفرای     رنج    مجتبی   در  کام  دارم

من زخم خوردم، صبر کردم ، دیر کردم       من    با  حسین  از  کربلا  شبگیر   کردم

آن  روز در جام شفق  مُل کرد  خورشید       بر خشک چوب نیزه ها گل کرد خورشید

فریادهای   خسته  سر  بر  اوج   می زد       وادی  به  وادی  خون پاکان موج  می زد

 

*

بی  درد  مَردم ما ، خدا ! بی درد   مَردم        نا  مرد  مَردم  ما ،  خدا !  نامرد  مردم

از  پا  حسین  افتاد  و  ما  بر پای بودیم        زینب  اسیری رفت  و ما بر جای بودیم

از دست ما بر ریگ صحرا  نطع کردند       دست   علمدار   خدا   را   قطع     کردند

نوباوگان    مصطفی   را   سر   بریدند        مرغان   بستان   خدا   را   سر    بریدند

در  برگ  ریز  باغ  زهرا برگ  کردیم        زنجیر   خاییدیم   صبر   مرگ    کردیم

چون  بیوگان  ننگ  سلامت  ماند بر ما         تاوان  این  خون  تا  قیامت  ماند  بر  ما

 

*

روزی که درجام شفق مُل کرد خورشید        برخشک چوب نیزه ها گل کرد خورشید

 

علی معلم

 

مُل: می ،شراب انگوری

سیب زنخ:چانه،ذقن

آبخورد:محل نوشیدن آب

سحوری:سحرگاه

ثور:نام غاری که حضرت رسول «ص» با ابوبکرهنگام هجرت در آن پناه گرفت.

مویه:نوحه وگریه ، ناله ی آهسته با گریه

شبگیر:صبح ،سحرگاه

خاییدن:با دندان نرم کردن،جویدن،زنجیر خاییدن:کنایه از صبر کردن