بوی  خاک  کربلا  از  جبهه  می آید   هنوز      یاد   یاران    ولا  از  جبهه  می آید    هنوز

یاد   یارانی     که    همتای     علی  اکبرند      نوجوانانی    که     پابست   کلام      رهبرند

لاله رویانی که در خُردی بزرگ   اندیشه اند     راد مردانی ، دلیرانی ،  که  عاشق  پیشه اند

تک سوارانی که  تا  بر نفس سرکش  تاختند      دشمنان  گوی شجاعت  را به میدان    باختند

آن جوانانی  که   ایام    نشاط   خویش    را      آن  دمادم  شور و حال وجذبه و تشویش   را

در  صف  خط  مقدم با  رَدی از تیر و خون      نقش  می کردند  شبها  در  دل دشت    جنون

خطشکن هایی که ساعتهای شب روی زمین      جای  خواب  آرام می رفتند  در میدان    مین

یا   که  در اوج خطر، هنگامه  های  آتشین       مَعبری   می ساختند  از  جسم های    نازنین

رفته اند اینک که دیگر نخل های    خانه ها       موی  آشفته  نگردند   و  نه  هرگز  سر جدا

رفته اند  اینک  برای  آنکه  آن    طیاره ها       نشکند   صوت  و  نیامیزد  به  هم  فواره ها

رفته اند اما چه جای خالیِ سبزی است  این        خود  فنا  کردن  برای  حضرت  باقی  چنین

یادتان سبز است همواره، نه چون سبز  ریا        سبزچونان سبزسقف مضجع موسی الرضا

 

 

 

تسبیح به دست یک بسیجی  بر خاک       در پا دری ورودی سنگر خویش

بر  سجده   فُتاده  روی  سجاده خون       با  سینه ی بشکافته  و قلبی ریش

ذکرش همه این است که درمذهب ما       جان   باید  داد  تا  بقا  یابد   کیش

 

براستی رفتند تا دیگر هواپیماهای عراقی از بالای نخل بلند خانه ی همسایه دیوار صوتی نشکنند و نخل زبان بسته را تا کمر خم نکنند و ترکش های داغ پرتاب شده از اصابت موشک هایشان روی بام خانه ها نریزد، دیگر نه دست علی کنجکاو ما ونه هیچ کودک دیگری برای بازی با ترکش ها نخواهد سوخت.

 

هفته دفاع مقدس گرامی باد