قوله تعالی:«بسم الله الرحمن الرحیم».به نام او که زینت زبانها و یادگار جانها نام او؛ به نام او که آسایش دلها و آرایش کارها به نام او؛ به نام او که رَوح روحها و مفتاح فتوحها نام او؛به نام او که فرمانها روان و حالها بر نظام از نام او...  .

بس قفلها که به این نام از دلها برداشته؛ بس رقمهای محبت که به این نام در سینه ها نگاشته؛بس بیگانگان که به وی آشنا گشته؛بس غافلان که به وی هشیار شده؛بس مشتاقان که به این نام دوست را یافته.هم یاد است و هم یادگار، به نازش میدار تا وقت دیدار. 

 

گِل  را  اثر روی  تو گُل پوش کند         جان را سخن خوب تو مدهوش کند

آتش که شراب وصل تو نوش  کند         از  لطف تو سوختن  فراموش  کند

 

نشان خاصّ اهل اخلاص

قوله تعالی:«بسم الله الرحمن الرحیم».جعفر صادق (ع)را پرسیدند از معنی «بِسم».گفت:اسم از«سِمَة»است و «سِمَة» داغ بود.چون بنده گوید :«بسم الله»،معنی آن است که داغ بندگیِ حق بر خود میکَشم تا از کَسان او باشم.

هر سلطانی که بوَد،مرکب خاصّ خویش به سمت خویش دارد،آن را داغی مشهور برنهد تا طمع دیگران از وی بریده گردد.هر مرکبی که داغ سلطان دارد از دستِ نشستِ دیگران آسوده بوَد،عزیز و مصون،مکرَّم ومحترم بوَد باز هر مرکبی که داغ سلطان نداردپیوسته ذَلول و ذلیل بوَد؛در آسیب کوفت و کوب دیگران بوَد.مثال بندگان خداوند- جلّ جلاله- همین است.داغ الهی بر خواصّ اهل اخلاص، گفتار«بسم الله»است.هر که این داغ دارد در حمایت جلال است و در رعایت جمال و در خِلعت قبول و اقبال،و هر که این داغ ندارد اسیرِ کسیراست و رنجور و مهجور.ظاهر او سُخره سلاطین و باطن او پای سِپَرده ی مَرَده ی شیاطین.پس جهد کن ای جوانمرد تا داغ عبودیّتِ حق بر سر خودکشی تا سعید هر دو سرای گردی،و چندان که توانی بکوش تا خویشتن را در کسی از کسان او بندی تا عزیزِ هر دو جهان گردی.

 

بنده  خاص  مَلِک  باش  که  با  داغ مَلِک          روزها ایمنی از شِحنه و شبها ز عَسَس

هر که او نام کسی یافت از این درگه یافت          ای  برادر کَس او باش و میندیش زکَس

 

کسیر:شکسته شده و شکست خورده - مهجور:ترک شده - مَرَده:متمرد ،سرکش - شحنه و عسس:هر دو به معنی نگهبان و کسی که از پادشاه برای ضبط کارها و سیاست مردم در شهر نصب میشود.با ذکر تفاوتی که میان این دو نگهبان است که در بیت اشاره شده شحنه نگهبان روز و عسس نگهبان شب است.

 

 سر آغاز کتاب فاخر کشف الاسرار و عُدَةّ الابرار      

 اثر احمد بن محمد میبدی     قرن6ق

بتصحیح و تحشیه محمد مهدی رکنی یزدی