بنام دوست که هر چه هست ازاوست

یقینا شما عزیزان خواننده تا به حال در جمع صمیمی دوستان و آشنایان و همکاران خود دقایقی را جهت انبساط خاطر و خارج شدن از مباحث جدی که مطول شدن آن باعث خستگی ذهنی میشود به شوخی و مزاح گذرانده اید.  بگذارید کمی درباره واژه ی مزاح صحبت کنیم مزاح در لغت به معنای:با هم خوش طبعی کردن[غیاث][آنندراج]خوشمزگی،فکاهت،مطایبه و معادل آن در زبان عربی دُعبُب،دُعابة[منتهی الارب]. مداعبة:به معنی مباسطت با غیر از راه تلطف و استعطاف نه اذیت[یادداشت به خط مرحوم دهخدا] میباشد به تعریف مزاح دقت کنید؛« مباسطت با غیر از راه تلطف و استعطاف نه اذیت» لغت آخر در این جا برای من حائز اهمیت است. اینکه شخصی در گفتگویی جدی برای دقیقه ای مزاح کند تا فضای سنگین بحث ملال آور نباشد و ضمنا به کسی هم توهین نشود کاری است که چندان محیر العقول نمی نماید و در بسیاری موارد پسندیده نیز هست چرا که مخاطب را به نوعی شارژکرده و دقت نظر وی را به ادامه مبحث جدی که مورد بررسی بوده جلب میکند. پس میتوان گفت که مزاح نیز خود یک تکنیک جذب مخاطب در بیان سخنان یا در هنگام سخنرانی است که بسته به ذوق و سلیقه ی سخنران و مرتبط با موضوع مورد بحث بیان میشود وباز تکرار میکنم در این مزاح یا مطایبه توهین به شخصی صورت نمیگیرد. حال چرا این مبحث مورد توجه نگارنده قرار گرفت یقینا تا به اکنون دانسته اید، بله مقصود گفتن در باره ی مزاح چند شب پیش رئیس جمهور عزیزمان در گفتگو با مردم پیرامون وزرا ی پیشنهادی بود ودر این میان آقای دکتر با مزاحی فضای سنگین بحث را که ممکن بود برای بینندگان که عوام بودند ملال آور باشد استادانه و از روی ادب و نه توهین برای لحظه ای تغییر داد اما برداشتها و تلقی های بعد از آن به قدری مضحک و بی اهمیت است که لازم نیست نمونه بیاوریم نمی دانم چرا ساده سخن گفتن و یا بهتر بگویم اصلا سخن گفتن رئیس جمهور این روزها برای مخالفان ایشان دستاویزی شده تا چند روزی فضا را دستخوش یاوه گویی و تیتر سازی و این قبیل امور کنند گویی چشمها امروز جز دهان دکتر جای دیگری را نمیبینند. بماند، آنچه اهمیت دارد و گمان میکنم به نوعی لاپوشانی میشود سخنان توهین آمیز ،بسیار جدی و وهن آلود عده ایست که اگر قرار باشد وقتی صرف تجزیه و تحلیل سخن کسان کنیم واجب تر و بصواب تر آن است که به سخنان جدیی که هدفمند بر سر برخی زبان های ناپاک می آید برسیم و پیکان نقد را به سوی این سخنان نشانه رویم چرا که این گفتگوهای سهمگین به لحاظ توهین آمیز بودن بیش از آنچه که فکرش را بکنید از گفتن کلمه «هلو» فراتر است و حقیقتا نیاز به پردازش دارد متاسفانه عمق نگاه برخی در جامعه انقدر کم و کوتاه شده که پردازش یک مزاح ساده را بر تحلیل و نقد سخنان مطرح شده ی  جدی ترجیح میدهند که این میتواند یا از سر عناد باشد و یا از سر غفلت و یا از سر اغماض که البته مورد نخست را در اولویت میدانم به هر روی امید وارم که هرچه زود تر این گونه فضا سازی ها که نه به نفع جامعه است و نه به نفع اشخاص، از میانه برداشته شود تا بتوانیم به امور با اهمیت تر پیرامون خویش توجه بیشتری کنیم.