این روزها سخن از درد گفتن چندان سخت نیست. خصوصا که کم درد نداریم. کسی از سر احساس درد برخاسته تا داوطلبانه پاسخ گوی درد های به جا مانده از دیر زمان باشد ولی انگار عده ای را از این امر درد ی حاصل شده که این کجا و آن درد کجا، برخی از سر بی توشگی درد میکشند و کسانی از سر سیری امروز بر آنم تا شعر زیبای دردواره ها را از قیصر عزیز برایتان باز خوانی کنم چرا که احساس میکنم میتواند زبان حال آن مردی باشد که آمد که درد ها را مرهم نهد ولی امروز داغ درد بر دلش نهاده اند. این پست را برای این قرار میدهم تا به گونه ای خطاب به آن عزیز بگویم که ما همه کسانی که تو را بر گزیدیم در مقابل اوج احساس وظیفه ات سر ارادت خم می کنیم، تو را درک می کنیم و برای حس خوب درد که باعث تحرک به سوی تعالیست تو را می ستاییم.

دردهای من

جامه نیستند

                    تا زتن در آورم

«چامه و چکامه» نیستند

تا به« رشته ی سخن» در آورم

نعره نیستند

تا ز «نای جان» بر آورم

درد های من نگفتنی

درد های من نهفتنی است

 


*

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلد کهنه شناسنامه هایشان

                                      درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

                                      درد می کند

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بی نهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

                            زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟

درد دوستی کجا؟

 

*

این سماجت عجیب

پافشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه لجوج

 

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم سرشته است

دست سرنوشت

                     خون درد را

                                با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

درد رنگ و بوی غنچه دل است

پس چگونه من

رنگ و بوی غنچه را ز برگ های تو به توی آن

                                                      جدا کنم؟

 

دفتر مرا

دست درد می زند ورق

ضعر تازه مرا

درد گفته است

دردهم شنفته است

پس در این میانه من

از چه حرف می زنم؟

 

درد حرف نیست

درد،نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

 

 

    دکتر قیصر امین پور

دردواره ها (1) آیینه های ناگهان