برایمان میخوانند ‹‹تفنگت را زمین بگذار›› بی اینکه بدانند شاعر برای چه عصر و نسلی سروده است عجبا از کوته اندیشان بد سگال که بی بصیرت لفظ را در می رُبایند و درجهت منافع ناساز خویش ساز فتنه کوک میکنند و ضرب آهنگ مخملین مینوازند تا مگر خلقی را در خواب کنند گویا امری برایشان مشتبه شده که فارابی اند و به نوای ساز قادرند که خلقی را فریفته امیال نفسانی نا بجای خویش کنند؛ دور باد از فارابی که چنین نبود اندیشه وی جز نمایش هنر و قدرت اثر گذاری آن باری بگذریم که این مقال را مجال گفتار زیبایی شناسانه نیست. بگذارید خیال آنان که کین توزانه میخوانند ‹‹تفنگت را زمین بگذار›› راحت کنیم این تفنگ سر پر داغدار لاله رویان هماره تاریخ است نشانه این تفنگ از میانه ی هدفگیر همواره سینه ی بد اندیشان به آب و خاک میهنمان را در نقطه طلایی دارد. هنوز آماده اند آنان که میگفتند‹‹ ما همه سرباز توییم خمینی گوش به فرمان توییم خمینی›› سنگرمان از پشت خاکریزها به پشت میزها آمده و آتش بارمان قلم ماست که تا زنده ایم به لطف حضرت عشق و دعای صاحب عشق و زیر سایه ی مولای عشق ایستاده ایم تا بدانجا که دیگر نفس یاری نکند و قلم از کف بیفتد. میتوانید؟ بسم الله! این نفس ما و این دست ما؛ سالها حماسه ی عاشورا را تکرار کرده ایم و میکنیم تا بگوییم خون ما در حراست از دین رسول رحمت رنگین تر از فرزندان و نوادگان اونیست. خود بهتر میدانید و دیده اید که پیشتر چه کرده ایم ؛ اگر خاطر شریرتان باشد و چشم بر حقیقت نبسته باشید دیده اید که ما پیشتر این روحیه را به اثبات رسانده ایم. یکی نه هزاران بخوانید از زمره ی ‹‹تفنگت را زمین بگذار›› ولی بدانید که چنین نخواهد شد. دریغا که هموطن اینگونه بخواند چه میتوان گفت آیا جز دعای خیر؟؟
‹‹از خون جوانان وطن لاله دمیده›› این لاله ها دیگر بدست داس بدستان درو نخواهد شد.
‹‹از ماتم سرو قدشان سرو خمیده›› هرگز از خاطرمان دور نخواهد شد.
ما باز خواهیم خواند‹‹ چه کج رفتاری ای چرخ،چه بد کرداری ای چرخ،سر کین داری ای چرخ ››چه اینکه چرخ را و چرخ زدگان را جز این تمنایی نیست.
ما باز خواهیم گفت بلند تر از همیشه ‹‹نه دین داری نه آیین داری ای چرخ››چه اینکه به ضرس قاطع بدان قائلیم و ناظر نیز.
ما دوباره با هم میخوانیم‹‹ از ابر کرم خطه ی ری رشک ختن شد دلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شد›› چرا که گل رخان ختنی در برابر گل رخان ما رنگ باخته اند و روی در حجاب انداخته.
ما زبان شعر را میفهمیم، که زبان وطن است؛که زبان عشق سرخ است. که زبان قلب سپید است،که زبان سبز امید است.
بلند آوازه باد نام مبارکت ایران وطن من.
ساقی بیا و بهر خدا یک ثواب کن جامی بیار و این دل خونین خضاب کن
مست و خراب آن مِی نوشین خاصه ایم بر خیز ساقیا تو خدا را شتاب کن
با ما مگو حدیث جهان سِپَنج ، هان خنیا گرا بیا و حدیث شراب کن
ما را کِزین جهان سِپَنجی گذشته ایم دردی کشان کوی ولایت خطاب کن
ز آنان که جز حدیث می و عشق می کنند یا رخ بگیر یا که بِدیشان عتاب کن
دیدار یار مست کند چشم عاشقان نقلی نثار آر و مهیا گلاب کن
از ره برون شدند چو پیران میکده غمگین مباش و روی به خیل شباب کن
ساقی بیار جام و مغنی بخوان مدام با عاشقان درآ و از این در صواب کن
خورشید روی دوست مقام ولایت است ازهر چه غیر او همه را در حجاب کن
‹‹ زان پیشتر که عالم فانی شود خراب مارا به جام باده ی گلگون خراب کن››
وصف می است روی نکوی حبیب ما بر خیز و منکران حقیقت مجاب کن
با آن میی که در قدح اندر صراحی است چَشم خُمار خسته دلان را بخواب کن
تا تو ای بهار تازه آمدی
سروهای سرفراز آمدند
مثل رودخانه های پر خروش
عاشقان به پیشواز آمدند
*
دسته دسته گل شکفت در زمین
باغ ها بهار شد ز بوی باد
آسمان برای چشم روشنی
آفتاب را به دشت هدیه داد
«قیصر»
و چنان خواندم در کتب پیشینیان که بیشتر از مَلکان عجم دوکانی[سکو]بلند بساختندی و بر پشت اسب بر آنجا بایستادندی تا متظلّمان[دادخواهان] که در آن صحرا گرد شده بودندی همه را بدیدندی و داد هر یک بدادندی.
و این به سبب آن چنان بوده است که چون پادشاه جایی نشیند که آن جایگاه را در و درگاه و دربند و دهلیز و پرده و پرده دار باشد صاحب غرضان و ستمکاران آن کس را باز دارند و پیش پادشاه نگذارند.
جهت اشاره به سفرهای استانی مذکور افتاد خداوند مُلک محمود احمدی نژاد را پایدار گرداناد و عمر ایشان را در صحت و عافیت و عظمت دیر زیاد و افزون کناد بمنه و کرمه.
سیاست نامه (سیر الملوک)
خواجه نظام الملک ابو علی حسن طوسی
١- ایزد تعالی در هر عصری و روزگاری یکی را از میان خلق بر گزیند و او را به هنر های پادشاهانه و ستوده آراسته گرداند و مصالح جهان و آرام بندگان را بدو باز بندد و درِ فساد و آشوب و فتنه را بدو بسته گرداند و هیبت و هشمت او اندر دلها و چشم خلایق بگستراند تا مردم اندر عدل او روزگار می گذراند و آمن همی باشد و بقای دولت همی خواهد.
٢- و چون العیاذ بالله از بندگان عصیانی و استخفافی بر شریعت و یا تقصیری اندر طاعت و فرمان های حق تعالی پدیدار آید و خواهند که بدیشان عقوبتی رساند و پاداش کردار ایشان ،ایشان را بچشاند- خدای عز و جل ما را چنین روزگار منمایاد و از چنین مدبری دور داراد- هر آینه شومی عصیان و خشم وخذلان حق تعالی در آن مردمان اندر رسد پادشاهی نیک از میان برود و شمشیر های مختلف کشیده شود و خونها ریخته آید و هر که را دست قوی تر، هر چه خواهد می کند تا آن گناه کاران همه اندر میان آن فتنه ها و خون ریزش هلاک شوند و جهان از ایشان خالی و صافی شود و از جهت شومی این گناه کاران بسیاری از بی گناهان در آن فتنه ها نیز هلاک شوند و مثال چنان باشد که چون آتش اندر نیستان افتد هر چه خشک باشد همه بسوزد و از جهت مجاورت خشک بسیار نیز از تر سوخته آید
سیاست نامه(سیر الملوک)
خواجه نظام الملک ابو علی حسن طوسی
۴٠٨-۴٨۵ ق
جرعه نوشان می جام الستیم هنوز
باده پیمای حقیقت شده، مستیم هنوز
بر سر سفره عقد بشریت بخدا
بله گفتیم و به پای بله هستیم هنوز
گرچه گفتند ظلومیم و جهولیم ولی
گو بگویند،که درعالم بالای نشستیم هنوز
در قُمار کِششِ بار امانت ما را
دستِ خون است که هم باز ببستیم هنوز
عشق آنروزسپردَاست به ما حضرت عشق
گرچه از غایت آن طَرف نبستیم هنوز
ما که خَرگاه در این خاک زدیم از در دوست
خودشکستیم ازاین فصل وشکستیم هنوز
عاشقان را همه اندوه بود روز فراق
وصل را در طلب ، از غیر گسستیم هنوز
فکر و ذکر همه عشاق بود یار ، نگار
دستِ خون است دلا جام بدستیم هنوز
:تلمیحات
اَلَست بِربکُم:قالوا بَلی
آیا من پروردگار شما هستم:گفتند آری
اِنا عَرضنَا الاَمانةَ عَلی السَمواتِ و الاَرض والجِبال فَابین اَن یَحمِلُها و اَشفِقنَ مِنها حَمَلها الانسان اِنه کان ظَلوماً جَهولاً
ما به آسمانها و زمین و کوههای عالم عرض امانت کردیم همه از تحمل آن امتناع ورزیده و از آن هراس داشتند تا انسان(ناتوان)بپذیرفت و انسان هم بسیار ستمکار و نادان بود
جوان: زمانی که این شعر را خواندم، واقعا از دلم برخاست و می دانستم که ایشان هم خوش ندارند کسی از ایشان تعریف کند.
ای دل دریایی ات کشتی نشینان را امید
ای دو چشمانت چراغ شام یلدای همه
آفتاب صورتت خورشید فردای همه
ای دل دریایی ات کشتی نشینان را امید
وی نگاه روشنت فانوس دریای همه
ای بیان دلنشینت بارش باران نور
وی کلام آتشینت آتش نای همه
خنده های گاه گاهت خنده خورشید صبح
شعله لرزان آهت شمع شب های همه
قامتت نخل بلند گلشن آزادگی
سرو سرسبزی سزاوار تماشای همه
گر کسی از من نشانی از تو جوید، گویمش
خانه ای در کوچه باغ دل ، پذیرای همه
لاله زار عشق یکدم بی گل رویت مباد
ای گل رویت بهار عالم آرای همه
دکتر حداد عادل درباره ی این شعر که در وصف رهبر فرزانه انقلاب سروده است، می گوید: «زمانی که این شعر را برای ایشان خواندم، واقعا از دلم برخاست و می دانستم که ایشان هم خوش ندارند کسی از ایشان تعریف کند و خیلی با احتیاط برای ایشان خواندم. یکبار هم بیشتر نخواندم و هیچوقت هم ایشان پس از آن، سراغ این شعر را نگرفتند و از سال 1371 تا حالا هم این شعر هیچ جایی چاپ نشده است.»
پایگاه اطلاع رسانی رجا نیوز
همبستگی وبلاگ نویسان. خیلی مهم. لطفا اطلاع رسانی کنید
برای برنامه "رو به فردا" که از شبکه 3 سیما پخش میشود از افراد زیر هم برای مناظره دعوت کنید:
۱-استاد روح از اساتید حوزه
2-استاد پناهیان
۳-استاد قرائتی
۴-دکتر حسن عباسی
۵-دکتر رحیم پور ازغدی
6-دکتر حشمت الله قنبری
۷-دکتر ولایتی
۸-نادر طالب زاده
۹-رسایی(نماینده مجلس)
۱۰-صفار هرندی
۱۱-حاج سعید قاسمی
۱۲-دکتر الهام
۱۳-فاطمه رجبی
۱۴-پروفسور مولانا
۱۵-حجت الاسلام مهدی طائب
۱۶-استاد مصباح یزدی (عمار یاسر رهبری)
۱۷-آقای روانبخش شاگرد استاد مصباح یزدی
۱۸-استاد انجوی نژاد
۱۹- پیام فضلی نژاد
۲۰-دکتر نصر از اساتید دانشگاه اصفهان
۲۱-روح الله حسینیان
با تشکر
